ƒ
vrijdag, mei 29, 2009
vijf jaar vertraging
"The second edition appears with a delay of five years" schrijft Frits, maar het is juist een prestatie als een dissertatie over een taai onderwerp als de Nationale Rekeningen als commerciële wetenschappelijke uitgave verschijnt. Broederlijk staan de eerste en tweede druk in mijn boekenkast naast elkaar en met stelling 10 bij het proefschrift ben ik het nog steeds eens: Teveel vanzelfsprekend vertrouwen in de kwaliteit van statistieken is slecht voor de statistiek
dinsdag, mei 26, 2009
Wat voor weer zou het zijn in Den Haag?
Ijskoude voeten hield ik er aan over, maar mijn optimisme kent dan ook geen grenzen en vanochtend trok ik de sandalen aan waarvan ik verwachtte dat ze me tegen het eind van de dag wel zouden bevallen. Maar nee. Zeiknat arriveerde ik op Campus Leiden. Gelukkig moest het klasje aanstormend Buiza talent er erg om lachen (en dat hielp al tegen het ietwat depri college over de invloed van de crisis op ontwikkelingslanden) en werden de twee uur dat het betoog zich ontvouwde gebruikt om als geschenk voor de spreker een hightech stormresistente paraplu te organiseren. Dubbel toepasselijk in het zicht van de tsunami van slecht economisch nieuws die op en overons afrolt. En zo kwam ik toch nog opgedroogd thuis.donderdag, mei 21, 2009
Een nieuw pad
Het tekent zich al wel een paar maanden af. Selwyn gaf er in Januari onbewust een zetje toe omdat hij me de catalogus gaf "vitaliteit in de kunst" uit mijn geboortejaar (en bovendien een boek van en over Henri Michaux). Het zwart wit bleef me bij, want toen ik het zag dacht ik "ja, cool, dàt is het". En nu ik het boekje weer herbekijk om te zien dat het eigenlijk in niets lijkt op wat het bij mij uit al die inspiratie is geworden, valt mijn oog op de toepasselijke openingszin "ja, je moet een spoor achterlaten" uit de ene bundel en het voorwoord uit het andere boekwerkje"Comme j'écris pour trouver, je peins
pour trouver, pour retrouver, pour recevoir
en cadeau mon propre bien que je possédais
sans le savoir
Inderdaad, dat is het en iedereen die me vroeg wat er achter zit en niet helemaal goed begreep waarom dit onbelangrijk is of zou kunnen zijn, heb ik terecht gezegd dat ik dat nog eens moest uitzoeken als ik tijd had. Kortom, ik ben helemaal terug bij zwart wit. Dit keer niet in pen, maar in litho. Dat het uit vrije wil gebeurt is iets nieuws, want ik deed altijd wat met kleur en kleur deed me ook wat. Desondanks nu zwart wit en ofschoon het somber oogt ben ik er niet somber onder. Als het niet zo pathetisch klonk zou ik zeggen dat ik de angst voor het zwart wit overwonnen heb.
De thematiek is op zich wel herkenbaar al weet ik dus niet precies wat het betekent. Het is unheimisch, wreed en verwarrend, maar het beangstigt me allemaal niet. Het is steeds weer een verrassing hoe een beeld zich vormt en doorvormt tot iets dat het ook echt moet zijn. Belangrijk is verder dat ik het toeval steeds meer toe weet te laten. Bij schilderen doe je dat ook wel, maar als het dan niet helemaal goed gaat pak je een krant en trek je de verf er af (of een dot poetskatoen met verdunner).
Dat is anders heel bij grafiek. Tot nu toe bouwde ik het beeld wel op met laagjes lithoinkt die niet voorspelbaar neersloegen, maar het proces was gepland en beheersbaar. Maar nu laat ik het toeval veel meer toe en ontstaat het werk deels buiten me om.
Het bevalt me wel en het levert werkstukken op waarvan ik weet dat ik er over vijf of tien jaar nog tevreden over zal zijn. Er staat nog heel wat op stapel en ik heb niet meer genoeg aan één steen. Het komt overigens goed uit want voor een volgende expositie wil ik een samenhangend oeuvre hebben en deze nieuwe lijn heeft wel wat.
Ik sprak er al wel met heel wat mensen over, vooral ook omdat ik de proefvellen ophing in mijn kamer om er aan te wennen en er over na te kunnen denken. Maaike, Louk en Frank konden het bijvoorbeeld zien (en in de context van de overigens fel gekleurde schilderingen van vroeger).
Maar soms komt zoiets ook buiten het ISS of mijn atelier ter sprake omdat het nu eenmaal iets is dat me erg kan bezighouden en ik er bovenal enorm enthousiast over ben en dan moet je het aan Albert vertellen in een bruine kroeg en aan Desiree op een terrasje aan een Amsterdamse gracht en dan blijkt dat grafiek uitleggen zonder visuele ondersteuning bijna onmogelijk is. Jacques begreep de kern van de boodschap dan weer wel direkt en was blij dat het weer veel beter met me ging.woensdag, mei 20, 2009
What's in a name
Frans mailt me: "Per toeval stuitte ik op uw naam bij het zoeken naar kunst in Nieuw Vennep waar we pas een paar jaar wonen. Ik vroeg me af of het een artiestennaam is of uw eigen naam. Ik kom uit het dorp met de naam Bergeijk. Door de mensen in dat dorp die wat moderner praten wordt het uitgesproken als “Burgeik” en de mensen die nog echt “plat” praten noemen het “burgaaik”. Uiteraard spreken de abn-ers in het dorp de naam uit als “Bergeijk” dit in tegenstelling tot de platprater die het Nederlands bezigen, die spreken het weer uit als “Bergeijk”. Volgens de deskundigen en het wapen van het dorp gaat het om een berg en een eik. Maar als je de uitspraak van de autochtonen hoort is het meer een burg met eik. Zou ook kunnen want het dorp heeft blijkbaar ooit een burcht gekend. Het dorp heeft een –in harmonie-land- bekende harmonie met een eigen lied en eigen standbeeld. Bergeijk heeft als veel dorpen in de Kempen een driehoekig Frankisch plein met een kerk, een muziekkiosk en een kei en bij voorkeur is het plein geplaveid met kinderkoppen. Met groeten,
F. van Houts
't hèrmenieke van Bergeijk
dè spulde toch zo schon
èn ze hebben saam geklonken
ze hebben saam gedronken
refrein
van 't gerstebier van kyrië
‘t gerstebier van kyrië
't gerstebier van kyrië eleïson
de pastoor van Bergeijk
die is er toch zo rijk
èn als ie komt te sterven
drinkt heel Bergeijk van d'erven
èn de koster van Bergeijk
die vergat 'ne keer een lijk
want ie had te veel geklonken
hij had te veel gedronken
èn den dokter van Bergeijk
die hi haost gin praktijk
want ie kan zo vlug nie wezen
of ze zijn alweer genezen
èn het raodhuis van Bergeijk
dè is 'ne kelder rijk
èn in die grote kelder
daar schuimt het toch zo helder
Latere toevoegingen o.a. door dokter Albert Smulders, door de fraters van het groot seminarie van de paters Assumptionisten te Bergeijk en door dichtende feestvierders:
èn den bakker van Bergeijk
die wordt er toch nooit rijk
want als ie hi gebakken
dan gaat ie er eentje pakken
èn het örgel van Bergeijk
is tien registers rijk
èn zijn ze muug van 't trappen
dan gaon ze deur mee tappen
èn de brandspuit van Bergeijk
die vond de put vol slijk
èn om 't vuur te stuiten
zijn ze mèr gaan spuiten
èn 't dörpke van Bergeijk
dè is zo kinderrijk
èn toch bij elk nieuw kindje
drinkt heel Bergeijk een pintje
èn de kapper van Bergeijk
die lust 'm ook gelijk
al staat ie haar te knippen
dan lèkt ie steeds z'n lippen
èn de postbooi van Bergeijk
die vliegt door elke wijk
èn bij elke expresse
gaat hij zijn dorst weer lessen
èn in dè schon Bergeijk
laog'k in de wieg te prijk
èn 'k was nog ginnen hèlle
of 'k begon al te bestellen
In een studentenbundel uit Tilburg leest men nog:
èn de bumkes (1) van Bergeijk
die bloeien toch zo rijk
dat komt van 't staag begieten
der Mima Requisieten
In 'Den Brembos' van Harrrie Beex en Floris van der Putt vond ik nog:
èn de paters van Bergeijk
die lusten 'm gelijk
èn bij de recreatie
drinken ze saam een glaasje
Op de Weebosch zingen ze:
èn de mister van Bergeijk
die hi altijd gelijk
hij leert de kiendjes zingen
èn laot ze pintjes drinken
1) . Bedoeld zijn de fraaie, oude lindebomen die eertijds het marktplein rond de kiosk sierden. Ze zijn ondertussen vervangen door nieuwe.
Harrie Franken, Bergeijk-Weebosch, jan. 1994
dinsdag, mei 19, 2009
Enige interessante puzzels en wat stukjes
Mark vroeg het en ik wist natuurlijk niet direct een antwoord. Is het nu echt zo erg. We zijn straks net zo rijk als in 2006. Is dat nu zo erg. En... Op wereldschaal kun je toch niet beyond your means leven. een land kan meer besteden dan het produceert, maar alle landen tegelijkertijd - dat kan toch niet.
Ik herken de verwarring wel. In de aanloop naar de crisis van 1987 wisten we het op het economisch bureau van de ABN ook niet meer. Met Franke en Kees speelden we het vast voor (want het kon volgens ons niet uitblijven). Wat zou er straks gaan gebeuren als een beurskrach toesloeg? We boden met monopoly-geld en toen sloeg ik op tafel en riep "Krach". En kijk we waren armer, want de aandelen waren niks meer waard. Maar al het geld lag er nog... Dus wat was er nu weg. Een illusie. Maar zelfs met monopoly geld deed het een beetje pijn.
Ik herken de verwarring wel. In de aanloop naar de crisis van 1987 wisten we het op het economisch bureau van de ABN ook niet meer. Met Franke en Kees speelden we het vast voor (want het kon volgens ons niet uitblijven). Wat zou er straks gaan gebeuren als een beurskrach toesloeg? We boden met monopoly-geld en toen sloeg ik op tafel en riep "Krach". En kijk we waren armer, want de aandelen waren niks meer waard. Maar al het geld lag er nog... Dus wat was er nu weg. Een illusie. Maar zelfs met monopoly geld deed het een beetje pijn.
maandag, mei 18, 2009
Think of something very boring
Een drukke dag vandaag. Eerst een special research in progress seminar waar de eerste versie van "Is economic and commercial diplomacy useful for developing countries?"ten doop werd gehouden. Mina was er speciaal voor over gekomen en terwijl hij van al het commentaar dacht "O-oh", dacht ik "prima, debat - het moet dus wel een goed paper zijn". Grote vreugde overigens dat tenminste een van mijn Tinbergen boeken weer is opgedoken, want die lag bij Mina thuis en is nu dus weer terug in de boekenkast (en nog drie andere boeken overigens die ik al wel had gemist maar nog niet zo node). Enfin, ze zijn weer terug. Verder bleek Mina nog net zo eigenwijs als toen hij studentassistent wss op EZ. 
Daarna moest snel worden afgereisd naar het CPB. Hier was de verrassing dat iedereen stipt op tijd was en dat iedereen er ook was toen we vanaf het ISS naar het CPB zouden afreizen. Beide zaken zijn opmerkelijk bij de huidige jaargang van ISS studenten. Ook waren we blij met de grote opkomst en ook daarom maakte ik van de trap van het CPB gebruik om een groepsfoto te maken. "Think of something very boring" riep ik snel en iedereen moest lachen. Daarna was er een bijna drie uur durende inleiding met veel vragen en zelfs heel wat discussie waarin zowel de organisatie, het takenpakket en de institutionele inbedding van het CPB werden toegelicht die internationaal gezien minimaal uitzonderlijk zijn. 
Marc had er zichbaar zin in "I have a lot of transparencies and we will also discuss the financial crisis" en introduceerde mij als de boss van zijn boss toen we nog op DNB werkten. Als dank gaf ik hem het ISS kookboek want terwijl niemand het meer weet geldt voor het ISS "we do have a recipe" en twee flessen wijn omdat de crisi over liquiditeit gaat en een ongeluk nooit alleen komt.Mooier dan dit
Muzikanten dansen niet, maar toen het economendagboek net als de andere duizenden dansers meedeinde op de beat van de dijk werd hem dringend verzocht te gaan zitten. Achter en ook naast het economendagboek zaten enige muzikanten blijkbaar, maar de rest van Caprera dacht ook "ik heb een staplaats gekocht" dus ik wisselde met plaats van Hanneke en liet de ouwetjes in hun sop gaar koken. Op het eind van het concert bleek de kredietcrisis weer keihard te hebben toegeslagen. De noodleidende gemeente Bloemendaal die door onverantwoord financieel beleid op de rand van de afgrond balanceert had haar dienders uitgestuurd om bezoekende buitenburgers te bekeuren. 
Minstens honderd auto's werden a raison van zestig euro aangeslagen omdat ze op aanwijzing van een verkeersregelaar hun voertuig in de berm achterlieten. Een ongekend hoog bedrag waarvoor je ook zomaar twintig kilometr te hard kunt scheuren. De burgemeester verdiende al mel al meer aan het concert dan de dijk zelf denk ik. Enfin, een dag eerder hadden de dienders natuurlijk ook geen bonnen kunnen uitschrijven omdat het toen regende, dus ik begrijp het wel.zaterdag, mei 16, 2009
Drama, trauma, catharsis, tragedy
Je moet er altijd even op wachten tot hij ook echt op de deurmat valt, maar dan weet je ook hoe je op de voorkant van de ESB staat. Niet het enige drama dat tussen de post zat overigens. En de redactie had ook de alinea uit de column op de inhoudspagina gezet die het belangrijkste was: "De teloorgang van nationale kampioenen kan traumatiserend werken, maar ook de sleutel vormen voor beter en doelmatiger beleid. De casus ‘Fortis’ zou wel eens even waardevol kunnen zijn voor de inrichting van het toekomstige toezicht op de financiële sector, als het RSV-drama is geweest voor het beëindigen van de ouderwetse industriepolitiek op het ministerie van Economische Zaken."Alle engelse woorden moesten overigens wijken voor het onverbiddelijke redactiepotlood. De column heette eerst good ministry, bad ministry waardoor de grap (bad bank) beter uit de verf kwam, en verder sneuvelden regulatory capture, doomsday scenario, checks en balances, toxic assets, too big to fail en too big too rescue. Maar slipstream ontsnapte om de een of andere reden aan de aandacht en ik liet het lekker staan. Ook is het gek bij zoveel anti-anglicisme gewoon doodleuk column boven het stukje te zien staan. Bij NRC ging het redactieproces sneller "goed stuk - wij halen er hier de tikfouten wel uit". Het stierf van de tikfouten maar ik moest het dan ook tijdens de aanloop naar een aanval van niet-Mexicaanse griep afscheiden.
In 1933 publiceert Jan Tinbergen bij de Arbeiderspers een handzaam boekje “De Konjunktuur”. Tinbergen bespreekt voor de socialistische achterban de analyse van de economische golfbeweging en tegen deze achtergrond beschrijft hij ook de veranderingen in de wereldeconomie die zich in de aanloop naar de Grote Depressie voltrokken. Veel van wat Tinbergen rond zich ziet, herkent de krantenlezer van vandaag. De levensverwachting stijgt. Er is een sterke internationale verplaatsing van productie naar de periferie (de “primitieve, pas kort kapitalisties ontgonnen gebieden”). Er komen nieuwe producten op de markt zoals auto’s en radio’s (en sommigen dromen al van autoradio’s) en deze nieuwe industrieën jagen een sterke opleving aan die zich vertaalt in een ongekende hausse op de effectenbeurzen. Het kredietstelsel ontwikkelt zich in nieuwe richtingen: kopen op afbetaling wordt steeds normaler en er komen investment trusts. Zo schetst Tinbergen het toneel waarop de Grote Depressie los is gebarsten. Tinbergen zit middenin het toneelstuk. Hoop en wanhoop wisselen elkaar af. De vertrouwenscrisis in 1931 lijkt een catharsis maar het voorzichtig herstel in 1932 slaat in 1933 in een volgende fase van financiële neergang om. Hoe zal dat aflopen? Is er eigenlijk wel een oplossing voor de economische malaise denkbaar? Tinbergen weet het ook niet: “zal de werkloosheid van meer dan 10% … na enkele jaren voorbij zijn of zal ze tien, twintig jaar duren?”
Als Tinbergen, die later de eerste Nobelprijs voor de economie zal krijgen, het na vier jaar nog niet weet, dan mag het geen verwondering wekken dat ook vandaag de dag de deskundigen van mening blijven verschillen over de ernst en de duur van de financiële crisis. Van de bundel Bankroet die Egbert Kalse en Daan van Lent nog geen anderhalf jaar na het uitbreken van de Tweede Grote Depressie publiceerden, mag de lezer dus op voorhand niet meer verwachten dan een contemporaine visie op wat er waarom mis is gegaan. Een eerste duiding vanuit de loopgraven als het ware. Het is overigens een uiterst verdienstelijk verslag en dat zeker niet in het minst omdat Bankroet op heel begrijpelijke wijze veel inzicht geeft in de werking en risico’s van de de vele gecompliceerde producten die in de financiële sector zijn ontwikkeld.
vrijdag, mei 15, 2009
Japan = best OK
Tot verbazing van Jan en Maaike verliet ik Clingendael gisteren zoals ik gekomen was, namelijk te voet en al wandelend kwam ik langs de Japanse tuin die er niet alleen mooi bij lag, maar ook heel bijzonder omgeven was door een enorme haag van rhododendrons in allerlei felle en vreemde kleuren.donderdag, mei 14, 2009
Ondertussen op EZ (tevens: Verse BOFEB)
Op EZ konden we vandaag overgaan tot het feestelijk vernietigen van het naambordje dat nog steeds op B30K180 hing ofschoon toch evident was dat het economendagboek daar geen redactiedependance meer had. Dit gebeurde dan tijdens een geanimeerd BOFEB colege waarvoor ik een half uur te vroeg was, maar dan weer wel een half uur langer dan gepland kon doorgaan. Zelfs lenin kwam ter sprake en het kartelregister en dat is niet mis voor een college. Enfin.De BOFEB directie had dit keer overigens voor een vrijwel perfecte spreiding gezorgd al was de UvA iets over vertegenwoordigd
Utrecht: Janneke BarnesRotterdam: Leon van Berkel en Remco van Monfoort
Groningen: Renate Elling en Mark Jansema
VU: Ilse van Ginkel
UvA: Youri Goudswaard, Rutger Sonneveldt en Gijs van de Vlugt.
Maastricht; Sjors Martens
woensdag, mei 13, 2009
Een bijzonder gebouw
Met John raakte ik aan de praat over het ISS en dat de architectuur me zo deed denken aan het neoklassieke ministerie van EZ en wat bleek: beide gebouwen zijn van Daniël Knuttel. EZ is wel veel saaier omdat de bouw werd afgerond door bouwm,eester Bremer die veel decoratief werk liet aanbrengen door Joop van Lunteren. En er is zelfs een folder over het gebouw.dinsdag, mei 12, 2009
Een treinreis met herinneringen
Vandaag legde ik een deel van de route Rotterdam - Alkmaar af, namelijk vanaf Den Haag via Haarlem naar de noordpunt van Noord-Holland. Een route die ik in het midden van de jaren tachtig wekelijks ondernam omdat ik in Alkmaar werkte en woonde en in Rotterdam een werkcollege volgde; het zelfde werkcollege dat de herrinnering is die de basis vormde voor de start van dit weblog vijf jaar geleden. De reis richting Alkmaar stopte overigens in Heiloo; de reden was een onverwacht en definitief afscheid. Ik denk de route eigenlijk niet nog een keer af te zullen leggen.Verdwaalde berichten en mededelingen X
zondag, mei 10, 2009
Stilte voor de storm?
Ach het was geen kalshovenweer, maar genoeglijk was het dan weer wel en het was au fond een prestatie de enige windstilte te vinden in een maand van stormachtige winderigheid. Ook al was er geen zeilen in zicht, dobberen in de zonneschijn is ook niet slecht voor het debat. Het ging weer over van alles. Vanaf een wild plan voor een particulier initiatief participatiemaatschappij voor starters die geen kans maken bij de banken tot prangende analyses van de economie. Frank's kaart in de mouw is dat de kosten voor de bankensector schromelijk overschat worden. Diepe indruk maakte daarentegen zijn inzicht toen de buitenboordmotor niet wilde starten. Frank weet ook niks van techniek. Even ging hij nog de fout in en riep "Bougie" maar toen ik hem vroeg of hij er wat van wist keerde hij snel met beide benen op de grond terug. "Staat de benzine kraan open". Dat en (omdat je ook altijd aan de andere kant moet beginnen) het ventiel voor de lucht stond dicht.grote vreugde en het is me wat
Blogt sinds 10-5-04.circa 1000 profile views
619 berichten.
78 schilderingen en drukken
37391 bezoekers
57401 pageviews.<
vrijdag, mei 08, 2009
Een enorme teleurstelling
Denk je vijf kilo af te zijn gevallen en dan blijkt de weegschaal kapot. En dan dit ook nogVan: ProgressReport@fitlinxx.com
Verzonden: vrijdag 8 mei 2009 21:09
Aan: trainen@peter.nl
Onderwerp: Technical glitch on our monthly run of the progress reports
Dear member,
We had a technical glitch on our monthly run of the progress reports and as such the data you have may be suspect. Though a lot of you have reports that are perfectly correct there are some cases where you may have been credited extra workouts, or a workout may not have appeared.
We are currently working to resolve the issue and at that time we will re-run the progress reports for April. We will run May's progress reports as scheduled.
We apologize for any inconvenience you may have.
Tok tok tok tok
Een praatdag vandaag en het Economendagboek betrok het bureau in de achtertuin van het heden en dus voor het eerst in de zon, maar later ook in een bruinig etablisement waar de koffie prima was. De gespreksonderwerpen waren divers. Zo wil het weblog van de beleidseconoom het economendagboek de loef afsteken door gigantische hoeveelheden hits te scoren, maar deze concurrent vrezen we vanzelvers niet. Verder werd er gesproken over stoelen, de kleur zwart en over de conflictologie (dit alles in wisselende gezelschappen). Ook werd er bij enige herhaling gevraagd wat ik nu zou gaan stemmen. Om de een of andere reden moest ik aan kip denken.
Voor Moeder!
dinsdag, mei 05, 2009
Dries
Om de een of andere reden kwam Dries ter sprake en Aad vertelde me dat hij was overleden. Ik wist het niet. Ooit schreef ik een verhaaltje over hem (en over mezelf). In de trein treft Marhijn de zoon van de schilder. De schilder is beroemd en heeft de zelfde initialen als de zoon. Daarom verkoopt het werk van de zoon iets beter dan het verdient, maar de vader die de zoon wèl verdient, kreeg hij niet. De schilder verliet de zoon, die achter bleef in een huis waar ook zijn Roemeense oma woonde. Een oma die tot hem sprak in een taal van dode voorouders, die zijn moeder tiranniseerde en hem voorbereidde op een levenslange vlucht voor het andere geslacht. De schilder is rijk, zeer rijk. De zoon is arm, zeer arm. Dikwijls zwerft de zoon en slaapt dan bij vrienden of als het even kan in de hooiberg van de kinderboerderij. Marhijn heeft die identieke initialen nooit kunnen begrijpen.
Overigens is Marhijn ervan overtuigd dat het feit dat de vader de zoon verliet en nooit echt naar hem omkeek, er uiteindelijk minder toe doet dan de genetisch bepaalde aanleg voor etsen, uitbeelden en kleurkeuze. Als Marhijn de schilderszoon tegen komt is hij altijd blij dat hij de naam van zijn eigen vader lang geleden al vergeten is.De schilderszoon praat meestal met Marhijn over de lekkere geur en de mooie glans van olieverf, over het gebrek aan passie van acryl, over de soorten doek, karton, papier en andere dragers, of over de goeie grap. De goeie grap wordt gemaakt wanneer iemand de zoon van de schilder vraagt naar de betekenis van een schilderij: "Wat zit er achter?" De schilderende schilderszoon pakt het doek dan op en kijkt er achter en zegt "Nou, ik zie niks" .
Marhijn is er vaak bij geweest als de goeie grap gemaakt werd en moest dan altijd onbedaarlijk lachen. Vandaag praten ze over kleur. Ze zijn het eens: rood, geel noch zwart of wit: er is geen kleur die pakt, waarmee je droefheid schilderen kunt. Leven is boetseren, zegt Marhijn. Of uit steen gehouwen worden, vult de schilderszoon aan. Ook dit is een goeie grap. Ze hebben veel plezier. Toch zijn de schilderijen van de schilderszoon vaak als verstild verdriet. Er staat een schilderij op stapel dat "verstoting" heet. Marhijn krijgt de voorstudie in pastel. Het is meer een schilder-ei, zegt Marhijn en de schilderszoon verstaat het.zondag, mei 03, 2009
Nieuw aan het firmament
"Economie is altijd in ontwikkeling. De vraag waar het heen gaat houdt hele volksstammen bezig, van kleine aandeelhouders met volkstuintjes tot staatshoofden. Aan interesse voor economie dus geen gebrek. Helaas blijken interesse en begrip geen statistisch positief verband met elkaar te vertonen" aldus economie in ontikkeling waar selwyn nu blogt. Belangrijkste gadget is hiernaast gereproduceerd: het schoolbord (waarop denk ik de grafische afleiding van de LM curve staat).zaterdag, mei 02, 2009
Eindelijk af
Tussen eind maart en begin mei moesten onverwacht toch nog honderden layout en spellingsfouten worden gecorrigeerd. Op een gegeven moment was ik het zat en begon ik terug te mailen aan Emma dat ik perfectly happy was. Dat leverde dan weer mailtjes op als That’s great, thank you. In case you were interested, the other things I saw were unindented paragraphs on pages 109, 110, 117, 139, 141, 155 and 161, and bullet points without spaces either side on page 169. Also, a strange dot has appeared on the figure on page 139.Maar nu is het dus af. En mijn naam is ook nog correct op het kaft gekomen. Bij de voorkant hoort de tekst die op pagina iv van het binnenwerk staat: Cover illustration based on Peeter Burgeik, ‘Homo Globalicus’, 2008, wood cut and lithography, printed on the KARL KRAUSE press at Steendrukkerij Aad Hekker, Amsterdam
vrijdag, mei 01, 2009
"Rood!" wappert het vaandel
1 mei. Dag van de arbeid. En om het te vieren een 2-pager in ESB over de ineenstorting. Dit keer niet van het kapitalisme maar van de wereldhandel. ... en de internationahahale zal heersen op deez aard... Dat kan dus nog verkeren met het internationale, althans waar het de handel betreft. Somberte troef en zelfs nog somberder dan het CPB of de OESO wat het artikel wel reliëf geeft. En dit op basis van een nader onderzoek van een stuk of twintig grote financiële crises in de afgelopen decennia.De wereldhandel dreigt in te storten. Over de precieze omvang van de daling verschillen de prognoses die in de aanloop naar de G20 naar buiten zijn gebracht, maar over de substantiële krimp die dit jaar optreedt bestaat geen verschil van mening. Opmerkelijk is dat de huidige inzichten behelzen dat volgend jaar alweer herstel optreedt. In die zin zijn de internationale organisaties eendrachtig optimistisch voor 2010.en
Figuur 1 laat zien dat de daling van het invoervolume tijdens een financiële crisis substantieel is. Deze bedraagt, de waarnemingen voor 1929 niet meegerekend, gemiddeld 25 procent, waarbij de duur van de krimp gemiddeld vijf kwartalen beloopt. Indien men aanneemt dat de omvang en het herstelproces van de individuele financiële crises ook maatgevend zijn in de huidige context dan wordt de diepte van de val van de wereldhandel door de internationale instituties fors onderschat, maar is hun inschatting dat de bodem in 2010 wordt bereikt goed te plaatsen. De door Maddison voor 1929 berekende gegevens nopen echter tot het plaatsen van een vraagteken bij het tempo waarmee een ommekeer zal worden bereikt; tijdens de grote depressie daalden de invoervolumina gemiddeld zestien kwartalen.Een gevaarlijke situatie zoals wel blijkt in de Volkskrant. Hoogst gevaarlijk zou je bijna zeggenDe uiteindelijke krimp is destijds gemiddeld wel van een vergelijkbare omvang geweest als die van de individuele financiële crises in de recente geschiedenis. Pas op het eind van de jaren dertig keren de handelsvolumina onder invloed van de oorlogsvoorbereidingen weer op het oude niveau terug. Bij de individuele financiële crises in de periode 1970–2000 duurt het herstel tot oude niveaus gemiddeld dertien kwartalen, met een standaarddeviatie van 7,6.
Twitter
